Opolszczyzna jest najmniejszym województwem w Polsce, nie posiada wielkiego przemysłu ani wielkich bogactw naturalnych. Elektrownia Opole jest jednym z największych pracodawców w regionie. Decyzja Rządu o wstrzymaniu jej rozbudowy oznacza zaprzepaszczenie szansy na gospodarczy rozwój regionu. Nie powstaną miejsca pracy przy inwestycji ani w samej elektrowni oraz jej otoczeniu.

Koszt budowy dwóch nowych bloków w Elektrowni Opole oszacowano wstępnie na 11 mld zł. Byłby to potężny zastrzyk gotówki, mogącybyć ogromnym wsparciem dla rynku pracy na całym Śląsku. Zaniechanie uznawanej do niedawna przez Rząd za inwestycję strategiczną rozbudowy Elektrowni Opole to gwóźdź do gospodarczej trumny regionu.

W związku z tym dla mieszkańców Opolszczyzny nadszedł moment, w którym niezależnie od poglądów politycznych na inne kwestie, trzeba się zjednoczyć i wyrazić swoje zdanie: Żądamy realizacji planowanej od kilku lat inwestycji rozbudowy Elektrowni Opole o dwa kolejne bloki! To sprawa ważna dla regionu i bezpieczeństwa energetycznego naszego kraju.

A gdy już to uda się zrealizować, warto pomyśleć i o takim postulacie: żądamy wydzielenia Elektrowni Opole z Krajowej Grupy Energetycznej albo takiej zmiany polskiego prawa, by podatki płacone przez Elektrownię zasilały budżet Województwa Opolskiego.

PAMIĘTAJ: bez rozbudowy Elektrowni Opole Opolskie nie będzie miało pracy! Śląskie nie sprzeda węgla! Dolnośląskie nie będzie miało prądu!
 

Czytaj także: http://www.ngopole.pl/2013/05/01/sejmik-przyjal-rezolucje-ws-elektrowni-opole/#more-45306

Organizatorem ogniska jest Zespół Szkół Katolickich w Opolu, który zaprosił do udziału różne organizacje. To już drugie takie ognisko organizowane przez opolskie szkoły katolickie. W programie śpiewanie pieśni patriotycznych oraz występ przygotowany przez uczniów - organizatorów.

Przyjdź, zabierz ze sobą przyjaciół, rodziców, znajomych, a nawet sympatycznych nieznajomych. Pośpiewamy i pocieszymy się niepodległością.

Na zaproszenie pozytywnie odpowiedzieli już m.in. członkowie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, członkowie opolskiego Klubu Gazety Polskiej, NSZZ "Solidarność", OpolskieStowarzyszenie Pamięci Narodowej i inni.

Pobieżny przegląd stron internetowych kilku opolskich gmin wykazał, że jest więcej takich co z upodobaniem lansują obowiązujące w czasach Hitlera pochodzenie nazwy Śląsk. Jednocześnie jakoś przemilczają inne koncepcje.

Ustalmy fakty. Prawdą jest, że Klaudiusz Ptolemeusz w II wieku po Chrystusie wymienia plemię Silingów. Wymienia on Silingów jednym tchem obok plemion, o których wiemy, że należały do konfederacji Wandalów. Historycy i etnolodzy usiłując umiejscowić ich siedliska drogą dedukcji wytypowali trzy regiony: Dolne Łużyce, Miśnię i Dolny Śląsk. Mogło to być gdzieś między II a VI wiekiem naszej ery.

Nie jest też pewne, że Silingowie byli Germanami. Niektórzy badacze uważają, że jedynie przyłączyli się do wandalskiego związku plemiennego, a pochodzenie mieli raczej celtyckie. Trzeba jednak pamiętać, że Klaudiusz Ptolemeusz żył i pracował w II wieku naszej ery w Aleksandrii czyli w Egipcie. Wiedzę o germańskich plemionach czerpał z zasłyszanych legend, ewentualnie relacji kupców i żołnierzy, którzy jednak wówczas docierali najdalej do Dunaju.

Fakty, iż w starożytnych opisach wymieniane jest plemię Silingów i hipotezę, że być może przez jakiś czas mieszkali oni na Dolnym Śląsku, w roku 1830 skojarzył niemiecki wiejski nauczyciel Ignacy Imsieg. Jego zdaniem łacińska nazwą Śląska, która brzmi Silesia pochodzi od nazwy plemienia Silingów.

Tę hipotezę w latach 30-stych XX wieku chętnie  podchwycili historycy III Rzeszy. Zapewnie na Opolszczyźnie znalazło by się jeszcze parę podręczników do historii z tamtych czasów, zatem trudno się dziwić, że takie hipotezy pojawiają się na oficjalnych stronach gmin. Wydawało by się jednak, że urzędy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej nie powinny lansować hitlerowskiej propagandy jako prawdy historycznej, że w takich sprawach wskazany jest umiar.

Tymczasem jednak autorom odnalezionej przeze mnie strony pojęcie umiaru nie było zbyt bliskie, bo jako jedyną prawdę przestawiają kolejną, chyba już własną hipotezę. Piszą mianowicie, iż gdy na Śląsk przybyli Słowianie, to przez jakiś czas mieszkali sobie przyjaźnie obok Silingów. Ci zaś zanim wyjechali na Zachód, to przekazali Słowianom używane przez siebie nazwy miejscowe. No jakoś trzeba było uzasadnić fakt, że znana nam dziś łacińska nazwa Silesia pojawia się dopiero około XII wieku, a więc co najmniej 600 lat po zniknięciu ze śląskiego horyzontu Silingów. Cóż to jest jednak 600 lat?

No ale co zrobić z informacją datowaną ściśle na rok 512? Według zapisków kronikarzy, skandynawskie plemię Herulów właśnie w roku 512 poniosło w Serbii klęskę w walce z Rzymianami. Dalej następuje opis drogi jaką Herulowie powrócili do Skandynawii, a wiodła ona między innymi przez Śląsk i Małopolskę, które wówczas były całkowicie niezamieszkane. Oznaczało by to, że gdy w końcu VI wieku przybyli na Śląsk Słowianie, zajmowali oni bezludne już wówczas tereny.

I tu pojawia się przykre pytanie: od kogo Słowianie przejęli lokalne nazwy, takie jak Śląsk, czy góra Ślęża? Czy może Silingowie zostawili im żółtą karteczkę?

Lansowanej przez nazistów teza o wywodzeniu się nazwy Śląsk od być może germańskich Silingów ma się rozumieć nie pozostała  bez odpowiedzi. Państwo polskie wtedy jeszcze jako tako działało i reagowało na wrogą propagandę tworząc własną propagandę. Dlatego też polscy badacze pierwszej połowy XX wieku postawili hipotezę, iż nazwa Śląsk pochodzi od nazw góry Ślęża i rzeki Ślęża. Te zaś miałyby pochodzić od starosłowiańskiego słowa „śląg” oznaczającego miejsce wilgotne. Przyznajmy, że w przypadku rzeki brzmi to całkiem sensownie. Podobno jednak to także tylko propaganda.

Bo co na to współczesna nauka? Współcześni badacze języków uważają, że nazwa Śląsk nie pochodzi ani od słowa Siling, ani do słowa „śląg”, ani od słowa „Silesia”, ale jednak od góry i rzeki o tej samej nazwie „Ślęża”. Jednak ich zdaniem zarówno Silingowie, jak i Ślężanie swoje nazwy zawdzięczają zamieszkiwaniu okolic góry Ślęży, która pochodzić ma z czasów zasiedlania tych terenów przez plemiona być może celtyckie. No tak, ale pytanie o żółtą karteczkę wciąż pozostaje aktualne...

Być może zatem jak chcieli hitlerowcy słowo „Silesia” pochodzi od słowa „Silingisk”, gdzie przyrostek „isk” jest pierwowzorem słowa „land”. Problem jednak w tym, że w najstarszych europejskich kronikach o Śląsku pisze się Slesia, Slezia, albo Zlesensis, dopiero Thietmar dodał tam literkę „i” aby Niemcom było łatwiej to przeczytać.

Pojawia się jeszcze jedno pytanie: czy aby na pewno słowo „Śląsk” jest tłumaczeniem słowa „Silesia”? Nie zachowały się przecież żadne inskrypcje ani po Silingach, ani po Słowianach, nie ma też „Celtyckiej kroniki Śląska”. Zatem może słowa „Śląsk” i „Silesia” są ze sobą spokrewnione tak samo jak „Kieleckie” i „Świętokrzyskie”?

Wątpię żeby udało się to kiedykolwiek jednoznacznie rozstrzygnąć, ale z cytowaniem totalitarnej propagandy radziłbym jednak uważać.

Felieton wygłoszony w Radio Opole 7 października 2012 r.

W najbliższy piątek 26 października poeci przyjadą do Brzegu, gdzie w zamku o godz. 11.00 odbędzie się turniej poetycki uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych oraz o godz.17.00 Zaduszki Poetyckie pod hasłem „In Memoriam” poświęcone zmarłym poetom – uczestnikom poprzednich najazdów.

Wiersze nieżyjących już poetów m.in. Marka Jodłowskiego, Zbyszko Bednorza, Jacka Grunwalda, Lothara Herbsta, Marianny Bocian, Wojciecha Siemiona i Ewy Lubowieckiej zaprezentują młodzi ludzie z prowadzonego przez Dorotę Herman w Brzeskim Centrum Kultury Teatru Dnia Niepowszedniego. W programie także liryczne piosenki Grzegorza Bukowskiego. Wieczorem maraton poetycki czyli prezentacja wierszy przez przybyłych na brzeski zamek poetów.

Na zakończenie tegorocznego Najazdu poeci będą się modlić w intencji swoich zmarłych kolegów, ale także w intencji żyjących poetów i piekarzy w czasie uroczystej mszy św. W Kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Bielicach koło Łambinowic.

Organizatorem Festiwalu są Warsztaty Terapii Zajęciowej i Brzeskie Stowarzyszenie Chorych na SM w  przy udziale BCK. Festiwal  odbędzie się pod patronatem Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego, Starostwa Powiatowego Brzeg i Urzędu Miasta Brzeg.

Wtedy jednak nazywało się to święto Dniem Nauczyciela. Dziś ma wznioślejszą nazwę i dzięki temu łatwiej wytropić jego historyczne źródła. Upamiętnia ono dzień 14 października 1773 r. Tego dnia zwołany dla zatwierdzenia I rozbioru Polski tzw. Sejm Rozbiorowy powołał d ożycia Komisję Edukacji Narodowej.

Powszechnie uważa się, że KEN była pierwszym w Europie ministerstwem oświaty. W istocie była jednym z pierwszych, bo 20 lat wcześniej w Austrii powstała Wiedeńska Nadworna Komisja Edukacyjna.

Czy pamiętacie Państwo kostiumowy film pod tytułem „Misja” z Robertem DeNiro w roli głównej? Grał on tam łowcę niewolników, który doznał duchowej przemiany, porzucił swój fach i został jezuitą by pracować wśród Indian w amazońskiej dżungli, na których wcześniej polował. Tę sielankę przerywa przybycie kardynała, który przywiózł wieść, że misja ma być zlikwidowana, a jezuici mają opuścić Amazonię. Dalej nie będziemy zdradzać fabuły by dać szansę na wzruszenia tym spośród naszych Czytelników, którzy dopiero obejrzą ten film.

Warto tu jeszcze dodać, że ten sam Watykan, który w XVIII wieku wydał rozkaz likwidacji jezuickich misji w Amazonii, w roku 1995, umieścił film o tych wydarzeniach na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne. Jak widać rację miał filozof, który mówił, że wszystko płynie. A który to był filozof? A to zadanie domowe.

No dobrze, ale co wspólnego ma film „Misja” z dniem nauczyciela? Ano likwidacja amazońskiej placówki Roberta DeNiro i powołanie Komisji Edukacji Narodowej były skutkami tego samego papieskiego brewe. Przypomnijmy, że brewe to jeden z rodzajów papieskich dokumentów, nieco mniejszej wagi niż bardziej znana bulla.

Brewe Dominus Ac Redemptor czyli po polsku „Pan i Odkupiciel” podpisał 21 lipca 1773 r. papież Klemens XIV. Dokument ten zawierał postanowienie o kasacie zakonu Jezuitów. To na podstawie tego dokumentu kardynałowie w Amazonii i wolnomularze w Polsce ruszyli do jezuickich klasztorów jak po swoje.

Przede wszystkim jednak ręce zacierał nieustannie potrzebujący pieniędzy król Francji Ludwik XV, który był głównym autorem międzynarodowej intrygi skierowanej przeciwko jezuitom. Ludwik XV liczył, że podratuje swój budżet kosztem skasowanego zakonu. Scenariusz taki przećwiczono we Francji już w XIV wieku wobec templariuszy, i tym razem skutecznie.

Podobnie też jak w XIV wieku papież Klemens V, tak i 450 lat później Klemens XIV uległ naciskom francuskiego króla i zakon zlikwidował. Zresztą niechętnie, bo kapelusz kardynalski zawdzięczał generałowi jezuitów ojcu Lorenzo Ricci. Podobnie jak Klemens V, także Klemens XIV zmarł wkrótce po skasowaniu zakonu.

Wróćmy jednak na nasze podwórko. Kasata zakonu jezuitów oznaczała zapaść dla polskiego szkolnictwa, które do roku 1773 opierało się właśnie na klasztorach jezuickich, które prowadziły 70 proc. wszystkich szkół. Za radą nadzorującego przebieg obrad sejmu rosyjskiego ambasadora barona Stackelberga Sejmu podjął uchwałę o powołaniu Komisji Edukacji Narodowej.

Zadaniem komisji było przejęcie jezuickiego majątku i organizacja alternatywnego czyli świeckiego szkolnictwa.

Okazało się jednak, że organizacja świeckiego szkolnictwa stała się zajęciem ubocznym Komisji Edukacji Narodowej. Niechętnie się o tym mówi i pisze, a jednak pamiętniki z tamtej epoki są nieubłagane i bez politycznie poprawnej nieśmiałości opisują aferę KEN.

Niebagatelną rolę w tej największej aferze I Rzeczypospolitej odegrał marszałek Sejmu Rozbiorowego Adam Poniński. Zasłynął on przegrywaniem w karty kosztowności zrabowanych wprost z jezuickich ołtarzy.

Ocenia się, że przejęto wówczas majątek o wartości 48 ton złota. Większość przepadła w prywatnych kieszeniach członków szacownej komisji. Funduszy oficjalnie zabranych zakonowi jezuitów wystarczyło komisji na uruchomienie 9 szkół wydziałowych i 45 podwydziałowych.

Działalność Komisji Edukacji Narodowej to jednak nie tylko rabunek, ale i ideologiczna walka z kościołem. W ramach walki z klerykalizmem i ciemnotą zniszczono także szereg służących konwentom od 200 lat bibliotek. Spalono tysiące książek, smutny opis skutków tej akcji dał w swoich pracach Joachim Lelewel, nawiasem mówiąc syn jednego z długoletnich członków KEN.

Datę powołania Komisji Edukacji Narodowej przyjęto jako dzień nauczyciela w roku 1972, biorąc pod uwagę jej zasługi w walce z ciemnotą i Kościołem. Tych wątków w polskiej historiografii unika się jak ognia, jednak chyba warto wiedzieć co świętujemy.

Felieton wygłoszony w Radio Opole 14 października 2012 r.

Związkowcy z Brzegu, Grodkowa i Praszki.wraz z rodzinami uczestniczyli w demonstracji, która  odbyła się w Warszawie  29 września 2012 pod hasłem ,,Obudź się Polsko". Organizatorem wyjazdu na manifestację był Oddział Terenowy w Brzegu (woj.opolskie) Zarządu Regionu Śląska Opolskiego NSZZ ,,Solidarność.

Foto: Janek Basta

Dotychczasowy most zostanie rozebrany a zastąpi go most łukowy długości 62 m. Po zakończeniu prac ruch samochodowy będzie się mógł odbywać na jezdni o szerokości 7 m. Po obu stronach jezdni będą chodniki szerokie na 3,5 m.Koszt inwestycji ok. 17,5 mln złotych.

Na parterze galerii Brzeg powstaje część usługowo-handlowa o powierzchni 2,6 tys. m2 przeznaczonej do wynajmu. Wśród najemców obiektu znajdzie się m.in.: supermarket spożywczy Polomarket (blisko 730 mkw.), a także popularne marki modowe: Cropp (252 mkw.) i Mohito (225 mkw.).

Galeria Brzeg powstaje w ścisłym centrum Brzegu, tuż przy skrzyżowaniu ul. Chrobrego i pl. Bramy Wrocławskiej, naprzeciwko Zamku, 3 km od stacji PKP i 200 m od Rynku Starego Miasta.

http://krucjatarozancowazaojczyzne.pl/  Marsze modlitewne z Różańcem odbywają się w wielu miastach.

W Opolu modlimy się Różańcem w tej intencji każdego 13 po Mszy Świętej za Ojczyznę. Zapraszamy każdego komu drogi jest los naszego kraju, czyli los nas wszystkich. Może kiedyś i Opolanie odważą się wyjść z modlitwą na ulice miasta. Na razie i na zachętę poczytajmy i popatrzmy jak modlono się w stolicy.

Zobacz zdjęcia - kliknij tutaj...

Relacja pochodzi ze strony: http://krucjatarozancowazaojczyzne.pl/2012/10/pokutny-marsz-rozancowy-w-warszawie-relacja/   Fotografie otrzymaliśmy od profesora Dakowskiego.
 

Ulicami Warszawy przeszedł Pokutny Marsz Różańcowy upamiętniający zwycięstwo Matki Boskiej Różańcowej pod Lepanto 1571 r.

Wszystko rozpoczęło się w katedrze diecezji warszawsko-praskiej pod wezwaniem św. Floriana i Michała Archanioła, gdzie Mszę Świętą, z intencją: „Z Maryją, Królową Polski, módlmy się o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii”, odprawił biskup-senior Kazimierz Romaniuk. Liturgię koncelebrowali m. in. ks. proboszcz, Bogusław Kowalski oraz ks. Łukasz Kadziński. Na Mszę Świętą przybyli członkowie Krucjaty z obu warszawskich diecezji, członkowie Akcji katolickiej, Żywego Różańca oraz wiele osób. Wśród gości honorowych obecni byli także członkowie konsulatu węgierskiego w Polsce.

W kazaniu jego ekscelencja nawiązał do Ewangelii i wskazał na pierwszeństwo Boga ponad stworzeniem, a także na liczne problemy, z którymi muszą borykać się dzisiejsi małżonkowie. W czasie Liturgii śpiewały dwa chóry: Chór Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę i Chór Serafina z Równego na Ukrainie. Na zakończenie Angelika Górna wykonała w języku węgierskim, dawny hymn ku czci Bogarodzicy.

Po Mszy Świętej szybko uformowano kolumnę marszową. Na czele szedł feretron z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej a za nim ogromny 4-metrowy krzyż. Dalej szły osoby duchowne księża i siostry zakonne. W czasie marszu odmawiano różaniec, do którego rozważania zaczerpnięto z nauczania Prymasa Tysiąclecia.

Pamięć o tych, co oddali życie za ojczyznę, jest nakazem wdzięczności, bo może przez ich ofiarę i życie my żyjemy. Jest też nakazem sprawiedliwości, dlatego że sprawiedliwość i miłość są sobie zaślubione i prawdziwa miłość zawsze nakazuje sprawiedliwość. Jeśli ktoś z miłości oddaje życie za braci, to sprawiedliwość nakazuje nam okazać mu hołd. I jest to przejaw prawdziwej kultury (…) Naród jest wielki przez to, że żyje w duchu wdzięczności wobec Boga i wobec swych dzieci.

Modlitwę „Zdrowaś Maryjo” odmawiano zaś pieśni na cześć Matki Najświętszej odśpiewywano w kilku językach: polskim, węgierskim i ukraińskim.

Marsz przeszedł przez most Śląsko-Dąbrowski, następnie tunelem pod Starym Miastem, by skręcić w lewo w ulicę Kapucyńską, przejść Miodową i dotrzeć na Plac Zamkowy. Tam przemówienie zagrzewające do modlitwy oraz wyjaśniające okoliczności marszu wygłosił p. Marcin Dybowski, historyk i wydawca katolicki. Następnie krótki koncert pieśni maryjnych dali chór św. Serafina wraz z węgierską solistką.

Uwieńczeniem części na placu Zamkowym było wspólne odmówienie aktu poświęcenia Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny z 1946 roku, którego dokonał ks. Stanisław Małkowski.

Następnie marsz – mimo rzęsistego deszczu i porywistego wiatru ruszył w stronę Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej przy ulicy Świętojańskiej. Przed świątynią ks. Łukasz Kadziński odnowił wraz z zebranymi Śluby Jasnogórskie.

W świątyni zebranych powitał jej kustosz, o. Aleksander Jacyniak SJ. Zauważył ogromny znak Boży w fakcie obecności marszu Krucjaty w rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej Łaskawej, patronki Warszawy. Ukazał też ważność osoby ks. Piotra Skargi, którego rok – według ustanowienia senatu – obchodzimy.

Na zakończenie odśpiewano „Boże, coś Polskę” i o. Jacyniak pobłogosławił zebranych. Na koniec podziękowania za obecność i modlitwę złożył ks. Łukasz Kadziński, który prowadził modlitwę podczas marszu, zaś członkowie Sekretariatu Krucjaty podali najważniejsze ogłoszenia.
 
 

Wydawanie wyroków wbrew faktom opisanym w dokumentach przedstawianych „wysokiej sprawiedliwości”. Odrzucanie dowodów przedstawianych przez strony w sposób wręcz dziwny, żeby nie powiedzieć stronniczy. Wydawać by się mogło, że nic nas już nie zaskoczy.

Stowarzyszenie Obywatele Przeciw Bezprawiu zebrało sporo dokumentów opisujących podobne sytuacje. A jednak.

Oto Pan Andrzej Szubert zamieszkały w Niemczech otrzymał dnia 10 września wezwanie do stawienia się przed Sądem Rejonowym w Opolu w charakterze oskarżonego. Poza tym, że w dniu 8 października w sali 26 ma być skazany, nie dowiedział się niestety niczego więcej.

Naturalnie chciał się dowiedzieć za co. Ciekaw był też kto wpadł na taki pomysł. Może nawet chciałby się bronić, gdyby wiedział o co się go oskarża. Niestety! Pisma dopraszające się wyjaśnień i przedstawienia aktu oskarżenia pozostały bez odpowiedzi.
 

Jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie. Pan Andrzej na rozprawę nie przyjechał. To chyba zrozumiałe. Zamiast niego przyszło paru znajomych, aby tym sposobem zdobyć jakieś rozeznanie w sprawie jak by nie było karnej, a więc poważnej.

Niestety także cała reszta osób, które powinny się w Sądzie stawić zlekceważyła sprawę. Poza publiką nie przyszedł nikt. Wysoki sąd był zaskoczony i postanowił sprawdzić czy wezwania dotarły do wszystkich. Publiczność wyproszono z sali.
 

Niestety nadal nie wiadomo o co się Pana Andrzeja oskarża. Czy chodzi o morderstwo? Czy tylko o uchylanie się od mandatu za złe parkowanie? Nie wiadomo też czy wezwania do wszystkich zainteresowanych dotarły. Po trwającej około godziny przerwie Sąd orzekł, iż sprawa nie należy do jego właściwości, gdyż przestępstwo wykryto w Kluczborku i tam sprawa powinna być rozpatrywana.

W tym momencie wypada powtórzyć tytułowe pytanie w trochę innej formie: Do czego jest używany Sąd Rejonowy w Opolu?
I dodać drugie: Kto pozwala sobie na takie traktowanie poważnej państwowej instytucji?